1. Co to jest telmisartan?
Telmisartan jest substancją czynną z grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Leki z tej grupy określa się również jako sartany lub blokery receptora angiotensyny II.
Telmisartan stosuje się przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego u osób dorosłych. Może być również stosowany u dorosłych pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego w celu zmniejszenia częstości występowania poważnych zdarzeń, takich jak zawał serca lub udar mózgu.
Substancja ta występuje jako jedyny składnik leku albo w preparatach złożonych. W przypadku leków wieloskładnikowych opis telmisartanu należy oddzielać od działania drugiej substancji czynnej, np. hydrochlorotiazydu, amlodypiny lub indapamidu.
2. Jak działa telmisartan?
Telmisartan blokuje receptor angiotensyny II typu AT1. Angiotensyna II jest naturalnie występującą substancją, która powoduje zwężenie naczyń krwionośnych i może zwiększać ciśnienie tętnicze.
Działanie telmisartanu polega na:
- hamowaniu wpływu angiotensyny II na naczynia krwionośne,
- rozkurczu naczyń,
- zmniejszeniu oporu naczyniowego,
- obniżeniu ciśnienia tętniczego,
- zmniejszeniu obciążenia układu sercowo-naczyniowego,
- wspieraniu kontroli ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych u odpowiednio dobranych pacjentów.
Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę, dlatego zwykle rzadziej niż inhibitory ACE powoduje suchy kaszel związany z nagromadzeniem bradykininy.
3. Wskazania do stosowania telmisartanu
Telmisartan jest stosowany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych.
Drugim istotnym wskazaniem jest zmniejszenie częstości występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, w tym u osób:
- z jawną chorobą miażdżycową,
- po przebytym udarze mózgu,
- z chorobą niedokrwienną serca,
- z chorobą tętnic obwodowych,
- z cukrzycą typu 2 i udokumentowanymi powikłaniami narządowymi.
Lekarz może zalecić telmisartan samodzielnie albo w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, jeśli monoterapia nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia.
4. Przeciwwskazania do stosowania telmisartanu
Telmisartanu nie należy stosować między innymi w przypadku:
- uczulenia na telmisartan lub którykolwiek składnik danego preparatu,
- ciąży po pierwszym trymestrze,
- ciężkich zaburzeń czynności wątroby,
- zastoju żółci lub zaburzeń odpływu żółci,
- jednoczesnego stosowania aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek.
Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z chorobami nerek, po przeszczepieniu nerki, ze zwężeniem tętnicy nerkowej, chorobami wątroby, chorobami serca, niskim ciśnieniem tętniczym, odwodnieniem, zwiększonym stężeniem potasu we krwi, cukrzycą oraz pierwotnym aldosteronizmem.
W preparatach złożonych przeciwwskazania mogą wynikać również z obecności drugiej lub kolejnej substancji czynnej.
5. Jak stosować telmisartan?
Telmisartan należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.
W leczeniu nadciśnienia tętniczego zwykle stosuje się 40 mg raz na dobę. U części pacjentów wystarczająca może być dawka 20 mg raz na dobę, a w razie potrzeby lekarz może zwiększyć dawkę do 80 mg raz na dobę.
W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecaną dawką jest zwykle 80 mg raz na dobę.
Telmisartan można przyjmować niezależnie od posiłków. Tabletkę należy popić wodą i przyjmować codziennie o podobnej porze. Maksymalne działanie obniżające ciśnienie może rozwijać się stopniowo, zwykle w ciągu kilku tygodni leczenia.
Nie należy samodzielnie zmieniać dawki ani przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem.
6. Telmisartan – możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, telmisartan może powodować działania niepożądane, choć nie występują one u każdego pacjenta.
Do możliwych działań niepożądanych należą:
- zawroty głowy,
- nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego,
- omdlenie,
- uczucie osłabienia,
- ból pleców,
- zakażenia dróg oddechowych lub moczowych,
- biegunka,
- ból brzucha,
- nudności,
- zwiększenie stężenia potasu we krwi,
- pogorszenie czynności nerek.
Rzadziej mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia czynności wątroby, zmiany parametrów krwi lub cięższe reakcje skórne.
Pilnego kontaktu z lekarzem wymagają objawy takie jak obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w oddychaniu, omdlenie, znaczne osłabienie, objawy odwodnienia, silny ból brzucha z nudnościami, wymiotami lub biegunką oraz objawy pogorszenia czynności nerek.
7. Telmisartan – interakcje z innymi substancjami
Telmisartan może wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich stosowanych preparatach.
Szczególnej ostrożności wymagają:
- inhibitory ACE, np. ramipryl, enalapryl, lizynopryl,
- aliskiren,
- inne sartany,
- leki moczopędne,
- leki moczopędne oszczędzające potas,
- suplementy potasu,
- zamienniki soli zawierające potas,
- niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. ibuprofen, kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych,
- heparyna,
- trimetoprim,
- cyklosporyna i takrolimus,
- lit,
- digoksyna,
- inne leki obniżające ciśnienie tętnicze,
- baklofen,
- amifostyna,
- leki przeciwdepresyjne, barbiturany, opioidy i alkohol, które mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne.
Jednoczesne stosowanie leków wpływających na układ renina–angiotensyna–aldosteron może zwiększać ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek.
8. Telmisartan a ciąża i karmienie piersią
Telmisartan nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i jest przeciwwskazany po pierwszym trymestrze. Po potwierdzeniu ciąży leczenie sartanem należy przerwać i zastosować inne leczenie zalecone przez lekarza.
Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży może prowadzić do ciężkich powikłań u płodu i noworodka, w tym zaburzeń czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki, niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek.
Telmisartan nie jest zalecany podczas karmienia piersią. U kobiet karmiących lekarz może wybrać lek o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie laktacji.
9. Telmisartan a prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Telmisartan może u niektórych pacjentów powodować zawroty głowy, senność, osłabienie lub nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego.
Ostrożność jest szczególnie ważna:
- na początku leczenia,
- po zwiększeniu dawki,
- przy jednoczesnym stosowaniu innych leków obniżających ciśnienie,
- u pacjentów odwodnionych lub stosujących leki moczopędne.
Jeśli po przyjęciu leku występują zawroty głowy, osłabienie lub uczucie omdlewania, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia objawów.
10. Inne istotne informacje
Podczas stosowania telmisartanu warto pamiętać, że:
- lek należy przyjmować regularnie, nawet jeśli pacjent nie odczuwa objawów nadciśnienia,
- nadciśnienie tętnicze często przebiega bezobjawowo, ale nieleczone zwiększa ryzyko zawału serca, udaru mózgu, niewydolności serca, niewydolności nerek i utraty wzroku,
- lekarz może zlecać okresową kontrolę ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz stężenia potasu i kreatyniny,
- odwodnienie, biegunka, wymioty lub intensywne leczenie moczopędne mogą zwiększać ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia,
- nie należy samodzielnie stosować preparatów potasu ani zamienników soli z potasem,
- u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka telmisartanu zwykle nie powinna przekraczać 40 mg na dobę,
- telmisartan nie jest usuwany z organizmu podczas dializy,
- u pacjentów rasy czarnej działanie obniżające ciśnienie może być słabsze niż u pacjentów innych ras,
- w preparatach złożonych należy uwzględniać również dawkowanie, przeciwwskazania i działania niepożądane drugiej substancji czynnej.
Źródła:
https://www.ema.europa.eu/pl/documents/product-information/micardis-epar-product-information_pl.pdf
https://leki.urpl.gov.pl/files/Micardis_tabl_80mg.pdf
https://indeks.mp.pl/subst.php?id=1033
Treści zamieszczone na stronie Recepty.pl mają charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem, farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia pacjenta. Przed zastosowaniem każdego leku należy skonsultować się z lekarzem oraz zapoznać się z ulotką dołączoną do opakowania lub Charakterystyką Produktu Leczniczego. Decyzję o zastosowaniu, dawkowaniu, zmianie lub odstawieniu leku zawsze podejmuje lekarz.
Telmisartan jest substancją czynną z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, czyli sartanów. Stosuje się go głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz u wybranych dorosłych pacjentów w celu zmniejszenia ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Tak. Telmisartan blokuje działanie angiotensyny II, co powoduje rozkurcz naczyń krwionośnych i obniżenie ciśnienia tętniczego.
Telmisartan zwykle przyjmuje się raz na dobę, codziennie o podobnej porze. Można go stosować niezależnie od posiłków, popijając wodą.
Działanie obniżające ciśnienie rozwija się stopniowo. Pełny efekt terapeutyczny może być widoczny dopiero po kilku tygodniach regularnego stosowania.
Tak. Telmisartan występuje w preparatach złożonych z hydrochlorotiazydem, ale takie połączenie powinno być stosowane wyłącznie zgodnie z decyzją lekarza.
Tak. Telmisartan bywa łączony z amlodypiną w leczeniu nadciśnienia tętniczego. W preparatach złożonych należy uwzględniać przeciwwskazania i działania niepożądane obu substancji.
Telmisartan zwykle rzadziej powoduje suchy kaszel niż inhibitory ACE, ponieważ nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę. Jeżeli kaszel wystąpi, warto omówić go z lekarzem.
Tak, u części pacjentów lekarz może zalecić kontrolę stężenia potasu we krwi, szczególnie przy chorobach nerek, cukrzycy lub stosowaniu leków zwiększających stężenie potasu.
Nie. Telmisartan nie jest zalecany na początku ciąży i jest przeciwwskazany po pierwszym trymestrze. Kobieta planująca ciążę powinna skonsultować zmianę leczenia z lekarzem.
Nie. Samodzielne odstawienie leku może pogorszyć kontrolę ciśnienia tętniczego i zwiększyć ryzyko powikłań. Zmianę dawki lub zakończenie leczenia zawsze należy ustalić z lekarzem.
