Walsartan to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego, a także u wybranych pacjentów z niewydolnością serca lub po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Blokując działanie angiotensyny II, rozszerza naczynia krwionośne i pomaga obniżyć ciśnienie tętnicze.
| Substancja czynna | Walsartan (valsartanum) |
|---|---|
| Mechanizm działania | antagonista receptora angiotensyny II typu AT1; blokuje działanie angiotensyny II, ograniczając skurcz naczyń krwionośnych i prowadząc do obniżenia ciśnienia tętniczego |
| Najczęstsze wskazania | nadciśnienie tętnicze; objawowa niewydolność serca u wybranych dorosłych pacjentów; leczenie dorosłych pacjentów w stabilnym stanie klinicznym po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego, zależnie od konkretnego produktu |
| Dostępność | na receptę |
| Najczęściej spotykane dawki | tabletki: 40 mg, 80 mg, 160 mg i 320 mg; roztwór doustny: 3 mg/ml; w preparatach złożonych ilość walsartanu zależy od składu produktu |
| Wybrane dolegliwości, dla których wskazaniem jest Walsartan (valsartanum) | nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, wysoki cholesterol |
Walsartan należy do grupy antagonistów receptora angiotensyny II, określanych również jako sartany lub leki z grupy ARB. Jego głównym zastosowaniem jest leczenie nadciśnienia tętniczego, ale w określonych sytuacjach klinicznych stosuje się go także w niewydolności serca oraz po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego.
Zakres wskazań zależy od konkretnego produktu leczniczego. Walsartan może być stosowany:
EMA potwierdza stosowanie walsartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II w nadciśnieniu, a także jego zastosowanie u dorosłych w niewydolności serca i po niedawnym zawale mięśnia sercowego.
Angiotensyna II jest jednym z hormonów regulujących ciśnienie tętnicze. Powoduje m.in. skurcz naczyń, zwiększa wydzielanie aldosteronu i sprzyja zatrzymywaniu sodu.
Walsartan selektywnie blokuje receptor angiotensyny II typu AT1. W efekcie:
W nadciśnieniu działanie przeciwnadciśnieniowe staje się wyraźne zwykle w ciągu około 2 tygodni, natomiast pełny efekt może rozwinąć się w ciągu około 4 tygodni. Mechanizm blokowania receptora AT1 jest również opisany przez EMA.
Walsartan nie jest stosowany wyłącznie jako lek obniżający ciśnienie.
W nadciśnieniu tętniczym jego zadaniem jest utrzymywanie ciśnienia na wartości docelowej i ograniczanie długoterminowego ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.
W niewydolności serca może być stosowany u dorosłych pacjentów z objawową chorobą, szczególnie gdy inhibitory ACE nie są tolerowane lub w określonych schematach leczenia skojarzonego.
Po świeżym zawale mięśnia sercowego walsartan może być stosowany u stabilnych klinicznie dorosłych pacjentów z objawową niewydolnością serca albo bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory. W dokumentacji produktu za „świeży” zawał uznaje się okres od 12 godzin do 10 dni.
Do najważniejszych przeciwwskazań należą:
Szczególnej ostrożności wymagają również pacjenci z odwodnieniem lub niedoborem sodu, zwężeniem tętnicy nerkowej, chorobami nerek, łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii.
Dawkowanie zależy przede wszystkim od wskazania.
W nadciśnieniu tętniczym u dorosłych typową dawką początkową jest 80 mg raz na dobę. Jeżeli kontrola ciśnienia jest niewystarczająca, lekarz może zwiększyć ją do 160 mg, a następnie maksymalnie do 320 mg na dobę.
W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się zwykle od 40 mg dwa razy na dobę. Następnie dawkę stopniowo zwiększa się do 80 mg i 160 mg dwa razy na dobę, zależnie od tolerancji pacjenta.
Po świeżym zawale serca leczenie może rozpoczynać się już po 12 godzinach od rozpoznania u stabilnego klinicznie pacjenta. Dawka jest zwiększana stopniowo do docelowej wartości ustalonej przez lekarza.
Profil działań niepożądanych zależy częściowo od choroby, z powodu której lek jest stosowany.
Wśród możliwych działań niepożądanych wymienia się m.in.:
Rzadkim, ale potencjalnie poważnym powikłaniem jest obrzęk naczynioruchowy obejmujący twarz, wargi, język, gardło lub krtań. W takim przypadku konieczna jest pilna pomoc medyczna, a walsartanu nie powinno się ponownie stosować.
W aktualnej ChPL wymieniono również bardzo rzadki obrzęk naczynioruchowy jelit, którego objawami mogą być ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka.
Walsartan może wchodzić w istotne interakcje z innymi lekami wpływającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron, czynność nerek lub stężenie potasu.
Szczególnej uwagi wymagają:
Jednoczesne stosowanie NLPZ może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu, zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i podwyższać stężenie potasu.
Podwójne blokowanie układu RAA przez łączenie ARB z inhibitorem ACE lub aliskirenem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego zasadniczo nie jest zalecane.
Stosowanie walsartanu wymaga szczególnej ostrożności u kobiet planujących ciążę.
Leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II nie zaleca się w pierwszym trymestrze ciąży, natomiast w drugim i trzecim trymestrze ich stosowanie jest przeciwwskazane.
Jeżeli podczas leczenia zostanie stwierdzona ciąża, walsartan należy odstawić i skonsultować z lekarzem zastosowanie alternatywnego leczenia.
Ekspozycja na antagonistów receptora angiotensyny II w późniejszej ciąży może powodować m.in.:
Ze względu na brak wystarczających danych walsartan nie jest zalecany podczas karmienia piersią; preferuje się leki o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa.
Walsartan może być stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, ale dawkowanie zależy od wieku, masy ciała oraz postaci produktu.
W przypadku tabletek u dzieci w wieku od 6 do poniżej 18 lat dawka początkowa wynosi zazwyczaj:
Roztwór doustny umożliwia stosowanie walsartanu także u młodszych dzieci, od 1. roku życia, zgodnie z dokumentacją konkretnego preparatu.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lekarz może kontrolować stężenie kreatyniny oraz potasu. Szczególna ostrożność jest potrzebna m.in. podczas odwodnienia, stosowania NLPZ lub innych leków wpływających na układ renina–angiotensyna.
Źródła:
https://rejestry.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37274/characteristic
https://rejestry.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37268/characteristic
https://www.ema.europa.eu/en/medicines/human/referrals/diovan-1
Treści zamieszczone na stronie Recepty.pl mają charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem, farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia pacjenta. Przed zastosowaniem każdego leku należy skonsultować się z lekarzem oraz zapoznać się z ulotką dołączoną do opakowania lub Charakterystyką Produktu Leczniczego. Decyzję o zastosowaniu, dawkowaniu, zmianie lub odstawieniu leku zawsze podejmuje lekarz.
Tak. Walsartan należy do sartanów (ARB) i jest stosowany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ma również zastosowanie u wybranych pacjentów z niewydolnością serca oraz po świeżym zawale mięśnia sercowego.
Działanie po pojedynczej dawce rozpoczyna się zwykle w ciągu około 2 godzin. Przy regularnym leczeniu wyraźny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się w ciągu około 2 tygodni, a pełny zazwyczaj w ciągu 4 tygodni.
Najważniejsze jest regularne przyjmowanie leku zgodnie z zaleceniem lekarza. Jeśli walsartan zalecono raz na dobę, warto przyjmować go codziennie o zbliżonej porze.
Nie. Walsartan można przyjmować zarówno z posiłkiem, jak i niezależnie od jedzenia. Tabletkę należy popić wodą.
Połączenie wymaga ostrożności. NLPZ, w tym ibuprofen, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i wzrostu stężenia potasu.
Walsartan może zwiększać stężenie potasu we krwi. Ryzyko jest większe m.in. przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu lub leków moczopędnych oszczędzających potas.
Kaszel może wystąpić, ale walsartan nie hamuje ACE i nie nasila działania bradykininy w sposób charakterystyczny dla inhibitorów ACE. W badaniach suchy kaszel występował rzadziej podczas stosowania walsartanu niż inhibitora ACE.
W pierwszym trymestrze walsartan nie jest zalecany, natomiast w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazany. Kobieta planująca ciążę powinna omówić z lekarzem zmianę leczenia.
Tak. Walsartan jest łączony m.in. z amlodypiną, hydrochlorotiazydem oraz sakubitrylem. Wskazania i zasady stosowania takich preparatów zależą jednak od konkretnego połączenia substancji czynnych.
Nie należy samodzielnie odstawiać leku tylko dlatego, że ciśnienie jest prawidłowe. Dobry wynik może właśnie świadczyć o skuteczności leczenia. Decyzję o zmianie lub zakończeniu terapii powinien podjąć lekarz.